 |
(экспромпт)
Эпіграф:
„Я спросил у Ясеня...
Я спросил у Тополя...“
(Тэкст В. Киршона, вык. С. Никитина)
„Я спросил у Ясеня...
Я спросил у Тополя...“
(Тэкст В. Киршона, вык. С. Никитина)
Я запытаў з каштана тлумачэньні
Аб гэткім каляровым вырашэньні:
Ён не знайшоў для апраўданьня словы —
Таму пазначаны, як кандыдат на дровы!
 |
Бібліятэка Рады Міністраў БССР, заснаваная ў Доме Ўраду ў 1933 г., мела другія пасьля Дзяржаўнай бібліятэкі БССР ім. Леніна (цяпер Нацыянальнай) фонды рэдкіх выданьняў, асабліва ў галінах гісторыі, статыстыкі, гісторыі мастацтва, права, у тл. са збораў Нясьвіскай ардынацыі Радзівілаў і многіх сядзібаў. Паводле некаторых сьведчаньняў, яе фонд шчодра папаўняўся гэткімі выданьнямі напрацягу 1930-х - ды 1944-1950-х, бо яна мела права „першай рукі“ адносна маёмасьці, канфіскаванай ворганамі НКУС, МГБ і МУС. —
Згадалася пра Прэзыдэнцкую бібліятэку, адведваючы Нацыянальную бібліятэку Гішпаніі ў Мадрыдзе. Яна была заснавана ў 1712 годзе як каралеўская Палацавая Публічная (!) бібліятэка (Biblioteca Pública de Palacio). Аднак ужо ў 1836 годзе Каралеўскі Палац адмовіўся ад якіх-колечы на яе правоў, ператвараючы яе ў нацыянальную (Biblioteca Nacional de España), з перадачаю яе ў апеку Міністэрства Ўрадавага кіраваньня (Ministerio de la Gobernación) гішпанскага каралеўскага ўраду. — 170 гадоў пазьней, у Беларусі адбылося амаль дакладна наадварот :) Што-ж, трэба быць пасьлядоўнымі — мабыць, тады будзе толькі дарэчным апрануць ейных бібліятэкараў адпаведна, вось хоць бы на ўзор параднай уніформы бібліятэкараў у гішпанскай! :)
(Увага! Калі „ВКонтакте“ адмаўляе ў кантакце і відыё не паказваецца, трэба перазаладаваць старонку, або гэты ролік можна таксама паглядзець тут)
(Гл. таксама мой леташні допіс пра тыя падзеі)
( Глядзець фільм "Беларусь, вясна-96: Quo vadis?" цалкам =>> )
 |  |
( Аналягічнае пра хатніх сабак =>> )
Крыніца адсюль. Усе гэтыя ГОСТы застаюцца дзейснымі, трэба разумець, што і ў РБ таксама. Само сабой, ёсьць на „Проволоку колючую“ (ГОСТ 285-69). ТУ на мыла зь людзей ня бачыў, аднак не зьдзіўлюся надта, калі таксама існуе засякрэчанае, „на выпадак вайны“. Што праўда, дзяржстандарт пра „рытуальныя паслугі“ пачалі ўкладаць толькі пазьней, у РФ (ГОСТ Р 53107-2008).
— Артыкул, карысны да рэфлексіяў аб прыдатнасьці БССР у якасьці адзінай палітычнай падставы дзяржаўнасьці Рэспублікі Беларусь.
 |
27 красавіка 2012 года а 18-й гадзіне ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь адбудзецца урачыстае адкрыццё выстаўкі «Іван Айвазоўскі і марскі пейзаж XIX–XX стст.» (са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь).
Акрамя работ выдатнага рускага марыніста – І.К. Айвазоўскага – экспануюцца палотны Аляксея Багалюбава, Льва Лагорыа, Мікалая Дубаўскога – жывапісцаў, у творчасці якіх мора займала галоўнае месца.
Асаблівую цікавасць прадстаўляюць творы мастакоў дэмакратычнага кірунку – Архіпа Куінджы, Васіля Сурыкава, майстроў мяжы XIX–XX стст. – Валянціна Сярова, Канстанціна Каровіна, Альберта Бенуа, Арыстарха Лянтулава, Вітольда Бялыніцкага-Бірулі, а таксама жывапісцаў, якія адыгралі вялікую ролю ў развіцці мастацтва ХХ стагоддзя – Рыгора Ніскага, Міхаіла Купрыянава (аднаго з членаў творчай садружнасці трох мастакоў, вядомай як Кукрыніксы). На выстаўцы прадстаўлена больш за 50 твораў жывапісу і графікі са збору НММ РБ. Работа выстаўкі падоўжыцца па 19 чэрвеня 2012 года“.
— паведамляе сайт Нацыянальнага мастацкага музею
Зрэшты, гэта ня ёсьць чымсьці раней нечуваным (нябачаным): у кастрычніку паведамлялася пра конкурс „крэатыўнага цырульніцтва“ для сабак (British Dog Creative Stylist Of The Year), які адбываўся ў Вялікабрытаніі ў Свонлі, графства Кэнт (здымкi з артыкулу)
„Если вы когда-нибудь попадете в следственный изолятор КГБ, вы, возможно, застанете такое явление, как обязательный просмотр пропагандистских фильмов по внутреннему телевидению“. — „[A]нтисемитские киноленты наподобие «России с ножом в спине» производства студии «Поле Куликово» заставили не на шутку задуматься. Автор сценария и ведущий Константин Душенов, он же главный редактор журнала «Русь Православная», к слову, несколько лет назад был в России осужден к 3 годам лишения свободы за разжигание межнациональной розни.“ — „Еще в самом начале картины зритель узнаёт о том, что: «это фильм о губительном еврейском засилье в современной России, фильм о еврейском фашизме и целенаправленном геноциде русского народа, о дьявольском сатанинском культе талмудического иудаизма, и о его страшном человеконенавистническом вероучении». Во время просмотра ваш достопочтенный слуга почерпнул информацию о том, что власть в России, оказывается, принадлежит не Путину, Сечину, Иванову и Тимченко, а совершенно удивительным евреям с нечеловеческими способностями, которыми «всё доблестное правительство напичкано, как бочка селедкой»“.— „Долго и находчиво чудные эксперты рассуждали про установление в России «режима еврейского фашизма». Потом выступали провинциальные священники, обличающие мировой сионизм.“ — „Обилие православных священников в киноленте создавало впечатление, что Российская православная церковь придерживается антисемитских взглядов открыто и официально. Только выйдя на волю, я узнал, что РПЦ с ума не сходила и успела несколько раз осудить активность псевдоправославных «исконников»“... — чытаць цалкам сьведчаньні нядаўняга вязьня ўнутранай турмы БелКДБ Алеся Міхалевічы на сайце naviny.by.
„Так, адмыслова для ўзнаўленьня Ружанскага палаца Гарыньскі цагляны завод на Століншчыне вырабіў на гістарычным модулі 80 тысяч псэўдааўтэнтычных (sic!) цаглінаў...“
 |
Нажаль, у нашым краі не захавалася нічога, аналягічнага бібліятэцы ў Эскорыал, у чым мы магі-бы бачыць выгляд кнігазбораў у тутэйшых інтэр'ерах XVI-XVII ст. Рэдкае выключэньне знаходзім у Дзяржаўным мастацкім музэі на партрэце Цыпрыяна (Кіпрыяна) Жахоўскага (Żochowski) (1635 — 1693), мэтрапаліты Кіеўскага і ўсяе Русі, датаваным 1680 годам, са збораў Радзівілаў у замкавым палацы ў Нясьвіжы. Рэдкасьці гэткай выявы ёсьць свае прычыны. Арыстакратыя не паказана на патрэтах у бібліятэках: справаю шляхты была вайна, зброя (зрэдку бачым асобны малітоўнік у руцэ), бо кніжкі былі справаю найперш духавенства. Партрэты духавенства звычайна паведамлялі ці то пра набожнасьць, ці то кананічную ўладнасьць, а не пра кнігалюбнасьць. Як будзе згадана ніжэй, Жахоўскі, займаючы крыху сьпэцыфічнае становішча ў тагачасным каталіцкім сьвеце, як уніяцкі мітрапаліт, і ў кантэксьце тагачаснай барацьбы вакол уніі ды контр-рэфармацыйнае барацьбы, магчыма меў асаблівыя прычыны паказацца на партрэце зь менавіта гэтымі, паказанымі там кнігамі.
Канешне, — нават зыходзячы з дапушчэньня, што Жахоўскі тут намаляваны ў нейкім рэальным, а ня ў цалкам сымбалічным інтэр'еры, — няма ніякіх падставаў сьцьвярджаць, што інтэр'ер той быў дзесьці на землях сучаснае Беларусі. Аднак, за адсутнасьцю лепшых прыкладаў, зьмяшчаю яго тут на наступнай падставе: зь вялікай імавернасьцю можна дапусьціць, што, паводле задумы аўтара, менавіта гэткім мелася тады быць „тыповае“ аблічча кніжніцы ў сядзібе царкоўнага іерарха ў нашых краёх: г.зн. такая кніжніца, выгляд якой быў-бы максімальна пазнавальны для тутэйшага тагачаснага гледача, і максімальна дарэчны, ў ягоных вачох, у кантэксьце таго, што паказана на карціне. — Акрамя таго, сам гэты партрэт быў часткаю гістарычных Радзівілаўсіх інтэр'ераў у Нясьвіжы і ёсьць часткаю тутэйшых гістарычных інтэр'ераў у кожным разе.( Чытаць далей =>> )
 |  |
Фота з LJ ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92.1){kind=small} pczaljar | Фота Юрася Язвінскага |
Дарэчы, што ў Радзівілаў было на вежы, перад ацыбульваньнем:
( Што было = >> )
+ Параўнальны шэраг трансфармацыяў купалу ад 1876 да 2012 -- ад
salasz
На здымку: Сяргей Дубавец і Вінцук Вячорка
viacorka ў Заслаўі ўвесну 1982 г., фота з матэрыялу „Радыё Свабода“ адсюдь.
 |
( Чытаць далей =>> )
 |
Сталася так пры чарговым працоўным візыце Vašaha Suziralnika на радзіму Гішпанскае Інквізыцыі, што пасярод працоўных дзён прыпалі выходныя: і на нядзелю было вырашана выбрацца паглядзець штосьці па-за Мадрыдам.
Пэўна некаторыя са стужкафрэндаў пасьпяшаліся-бы найперш да магілы Прыма дэ Рывэры або нават і да самога Франка :) Аднак Vaš Suziralnik, — аддаючы ўрэшце перавагу прыгажосьці перад зацятасьцю, — мэтаю падарожжа абраў знакаміты Каралеўскі кляштар сьв. Лаўрэнта ў Эскорыал (Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial), што ў каля 50 км ад Мадрыда, уключаны ў Сьпіс сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО. — Хоць, як будзе згадана ніжэй, зацятасьці там таксама па-свойму не бракавала. Мабыць гэта штосьці ўласьціва гішпанскае :)
( Глядзець і чытаць далей =>> )
  |
( Чытаць далей =>> )
Крыніца: Зюзькоў А. Крывавы шлях беларускай нацдэмократыі. Менск, 1931.
Гэрб Аўстра-Вугоршчыны (1915-1918): Вікіпэдыя.
NB: купоны неастрыжаныя зь лютага 1919
  |
— З нагоды гэтага:
„Пытанне аб кампенсацыі «савецкіх» укладаў у Беларусі з парадку дня не знята. Пра гэта падчас прамой лініі ў газеце «Рэспублiка» заявіла старшыня праўлення Нацыянальнага банка Надзея Ермакова.<...>
Не здымаецца з парадку дня і пытанне па кампенсацыі аблігацый 1990 года на спажывецкія тавары. <...> «[П]ытанне з парадку дня не знята. Будзем спадзявацца, што зможам да яго вярнуцца», — сказала кіраўніца Нацбанка“, — паведамляе са спасылкаю на БелТА „Наша Ніва“.
 |
Карацей, дзе карысьць ад той навукі для „народнай гаспадаркі“? — Як даручэньне Галавы дзяржавы было недзьвухсэнсоўнае, то-й доказы карысных распрацовак для „народнай гаспадаркі“ не прымусілі сябе задоўга чакаць:
„Новый продукт - результат усилий ученых Национальной академии наук.
Специалисты Научно-практического центра Национальной академии наук Беларуси по продовольствию представили в Минске новую водку с пониженным токсическим эффектом. <...> Как сообщил заместитель генерального директора центра по научной работе Александр Шепшелев, пониженную токсичность водки доказали с помощью экспериментов на мышах,“ — паведамляе са спасылкаю на Белсат сайт Хартыі-97.
Палачи лежат в почете
 | НИКОЛАЙ ЯМСКОЙ История сохранила имена самых кровавых палачей Лубянки. Сами они с почетом похоронены на престижном Новодевичьем кладбище |
<...>
Заслуженных исполнителей мрачное хозяйство в Варсонофьевском переулке перевидало множество. Был ли среди этой публики свой «стахановец»? Оказывается, был. По «отчетным показателям» мы сегодня можем смело указать на абсолютный отрыв от коллег Петра Магго. Именно его страна должна запомнить как «палача № 1 сталинской эпохи». Говорят, что на улице этого невзрачного, словно уже родившегося пожилым гражданина в круглых очечках можно было принять за кого угодно — бухгалтера, сельского врача, провинциального учителя. Но только не самого производительного палача в ОГПУ. Не знаю, сколько успокаивающих литров водки и освежающих ведер одеколона извела казна на товарища Магго за более чем 20-летний срок его чекистской службы. Но согласно сохранившимся в архивах актам с его подписью Петр Иванович Магго имел на своем личном палаческом счету более 10 000 расстрелянных — в среднем по 1000 убиенных в год.
<...>
В итоге многолетней большевистской «выбраковки» непоколебимо достойными посмертной славы деятелями оказались лица лишь двух государственных категорий: хорошо известные каждому по портретам «вдохновители и организаторы всех наших побед» и... скромные комендантские стрелки из «черного квартала» в Варсонофьевском.
Более того, масштабные душегубы и профессиональные палачи переживают все и всех с превеликим почетом. Не верите? Тогда посетите престижное Новодевичье кладбище. Здесь, в его старой части, буквально в двух шагах от могил Гоголя, Чехова, Маяковского, боевых генералов — защитников отечества, мирового уровня инженеров, ученых, деятелей культуры и искусства вы обнаружите ухоженные мемориалы «спецконтингента». Перед выходной аркой чуть сместитесь вдоль стены колумбария вправо (участок 62, секция 12 в старой части кладбища). И тогда сразу упретесь в голый, без обычно полагающегося портрета мраморный квадрат, с которого на вас прицельно уставится лаконичная надпись: «Магго Петр Иванович (1879—1941)». Он здесь в тиши и почете лежит не один — в окружении многочисленных соратников по «мастерской»...
Статья 7 этого закона («Основания для временного ограничения права граждан на выезд из Республики Беларусь») содержит исчерпывающий перечень таких ограничений.
<...>
[Н]едавно (Законом Республики Беларусь от 25 ноября 2011 г. «О внесении дополнений в некоторые Законы Республики Беларусь по вопросам выезда из Республики Беларусь и въезда в Республику Беларусь») статья 7 претерпела некоторые изменения и, в частности, дополнена еще одним основанием (девятым по счету): «если гражданин состоит на профилактическом учете в органах государственной безопасности»“, — распавядае аб праўным баку справы сайт Хартыі-97 са спасылкаю на сайт Цэнтру праўнай трансфармацыі.
насамрэч гэта зусім ня помста за канкрэтныя заклікі да санцыяў, а спроба гэтак матываваць як найболей асобаў з апазыцыі ды грамадзянскай супольнасьці да лёббіяваньня супраць(!) санкцыяў. — Таму, у таямнічы сьпіс мае зараз шанцы патрапіць нават ня той, хто ўжо выказваўся за санкцыі — а кожны, на чый голас, — на думку ўладаў, — хтосьці можа зьвяртаць увагу на Захадзе, калі стане цяпер прамаўляць за скасаваньне санкцыяў у кантактах з Эўропай. Ну бо калі ясна, што
Нядаўна Vaš Suziralnik дэманстраваў групе замежнікаў гэтую прыгожую кніжку (Аляксееў A., Лукашэвіч A. Спадчына Беларусі. Мн, 2007), паказваючы і распавядаючы, што, маўляў, глядзіце, якая Беларусь: от там было тое, от там была гэтае... — Аднак аказалася, што яны ў Беларусі самі бывалі ўжо няраз і мелі магчымасьць у ёй крыху агледзіцца самастойна, ды пасьля кнігапрагляду заўважылі:„Тое, што такая краіна мае такуя мінуўшчыну... гэта дзіўная анамалія (curious anomany), ці на так?..“ :)
Досыць сэнсоўныя развагі ў артыкуле, аб тым, як дзяржава ў Беларусі пасьля 1994 перарадзілася ў штосьці, актыўна варожае апанаванай ёю краіне, беларускай Айчыне. — Толькі касманаўта Кавалёнка аўтар дарэмна ўзгадаў. Гэта пэрсанаж з БССР. — У сэнсе, ня ў тым рэч, што ён „родам з БССР“, бо (амаль) усе мы „родам з БССР“, ды зь Зянонам Пазьняком разам :) —а ў тым рэч, што Кавалёнак паходзіць з БССР ня толькі з гледзішча месца нараджэньня, а ён належыць да БССР, як асоба: а БССР, як вядома, належыла да СССР, — а гэтаксама, і Кавалёнак належыць урэшце рэшт не Беларусі. Таму спроба аўтара „інтэграваць“ у тэкст Кавалёнка-з-БССР-што-з-СССР выглядае... ненатуральна, супрацьпрыродна, а таму сэнсава недарэчна, што слушна зазначылі камэнтатары. Рэшта нарыса, аднак, агулам слушная.
Нацыянальныя ж інтарэсы Беларусі могуць быць рэалізаваныя толькі ў еднасці з дэмакратычнай Еўропай“.
Анатоль Сідарэвіч мае рацыю. Бо можна шмат наракаць на „сапсаванасьць“ сучаснае Эўропы і марыць аб нейкай іншай, ідэяльнай Эўропе, — або, з другога боку, разважаць пра нейкую мітычную „славянскую Сьвятую Русь“ (можна яшчэ марыць аб цудоўным „уласным шляху“ для Беларусі, хоць ёсьць яна насамрэч толькі незаможнай транзітнай краіны з 9,5 млн насельніцтва, з Чарнобылем, ды без натуральных рэсурсаў) — аднак рэальны выбар палягае, урэшце рэшт, не паміж марамі аб „ідэяле Эўропы“ ды „ідэяле Расеі“: а паміж такой Эўропай, якой яна цяпер ёсьць і будзе заўтра — і такой Расійскай Фэдэрацыяй, якой тая ёсьць ды відавочна будзе заўтра. І дарэчы, не Беларусь, а хада Вялікай гісторыі вакол нас акрэсьліла от такія рамкі нам для вызначэньня рацыяў беларускіх нацыянальных інтарэсаў. — З гледзішча якіх, сёньня, зрэшты, важна ўжо тое, ці яны неспрыяльныя для рэалізацыі ў рамках сучаснае „Эўропы“ — а найперш тое важней, што па-за Эўропай яны для рэалізацыі папросту немагчымыя, бо, у канктэтных умовах Беларусі, быць вонкі Эўропы азнае адно: калгасна дыктатура ў капцюрах Расеі, ды-й Расеі не абстрактнай ці ідэальнай, а канкрэтнай, якая ў наяўнасьці. — А БССР наш... дашчэнту згніў. — А калі праўда гучыць банальна, слушнасьці яна ад гэтага аднак ня траціць.
Гімн ЭЗ: польская вэрсія, крэатыўная :)
lvolski пра „Вясну“ і вясну:
Думаю, тут мы кранаем пэўную вялікую падставовую праблему: 2 нявыказаныя боязі сучасных беларускіх мысьляроў:
Першая, што савецка-беларуская спадчына, з прыроды сваёй („национальная по форме — социалистическая по содержанию“), мадэрнізацыі ўжо не паддаецца і да будучыні адаптаваная быць зусім ніяк ня можа;
Другая, — што, калі ад наяўнага аб'ёму „беларускага“ адмінусаваць спадчыну савецка-беларускую, то гэта касуе для Беларусі практычна ўвесь актуальны аб'ём культурна-гістарычнага быцьця. Боязь, што пазасталага, — г.зн. за выняткам савецкае спадчыны, — беларускага культурнага аб'ёму акажацца недастаткова дзеля жыцьцяздольнасьці, дзеля сама-абгрунтаваньня далейшага культурнага існаваньня Беларусі. Боязь, што разсавечаньня, антысавецкай санацыі — Беларусь перанесьці ўжо ня можа. Боязь, што савецка-беларускае засталося адзіным інтэрфэйсам паміж праектам нацыянальнае Беларусі ў Беларусі — і тым, што ў Беларусі цяпер насамрэч існуе: прычым такім інтэрфэйсам, які не падтрымліваецца ўжо ня менш як гадоў 20, ды, — паводле сваёй гістарычна-абумоўленай істоты, — мадэрнізацыі сапраўды падлягаць ня можа.
Лукашук, відавочна, кажа: „рэж, прэпаруй, ня бойся — бо гэтаму ўжо не пашкодзіш!“ — крытыкі Бахарэвіча відавочна кажуць: „не чапай, бо, барані-Божа, усё, што 'шчэ засталося, заваліцца — што-ж тады застанецца?!..“
Мяркую, што праблема „апэрабельнасьці“ агульнага наяўнага беларускага культурнага аб'ёму, дзеля санацыі яго ад савецкага, існуе, ды спадзяюся, што можа мець рацыянальнае станоўчае вырашэньне. Мабыць варта ўважліва зьвярнуцца да досьведу іншых народаў Усходняй Эўропы, якія пасьля 1989 знаходзіліся перад падобнай дылемай. Бо спадзявацца, што, па меры перагніваньня ўсяго савецкага ў Беларусі, гэта нейкім цудоўным чынам не закране савецка-беларускага, таксама не рэалістычна.
...Праблема, карацей, насамрэч існуе — тымчасам нкт. месца, ролі і датычнасьці да яе Бахарэвіча ёсьць сумнівы. Бо той, хто ўспрыняў-бы яго bona fide „санітарам лесу“, — у рэчышчы зусім разумнага камэнтару Лукашука, — можа быць крыху насьцярожваны тым, што Бахарэвіч з такім самым імпэтам „дэканструюе“ й дасавецкую беларускую літаратурную спадчыну! От навошта тое трэба, з Лукашуковае апалёгіі дазнацца неяк не атрымалася...
Хоць канешне вучнёўскія „клясы“, як курсы ў навучальных установах, існавалі ў школах нашага краю зь перад-расейскага часу, аднак фактычна ў мове сучаснае гэткае слова запазычана ад классов(ъ) у адукацыі ХІХ і ХХ ст., і так яго (кляс) можна пакінуць: „вучань пятага клясу“, „па клясе скрыпкі“ і гд.
Тымчасам у абстрактным або зборавым сэнсе, г.зн. як катэгорыя, вызначаная на падставе якіхсьці агульных уласьцівасьцяў, нп. сацыяльная кляса, увогуле кляса (гатунак) людзей ці рэчаў („купэ першай клясы“) — тое мусіла быць перанята са словаў тутэйшае гістарычнае адукаванае klasy: таму, з увагі на гістарычныя акалічнасьці запазычаньня, слова тое ў гэткім значэньні можа варта й захоўваць у форме „кляса“.
«У той колькасці і ў тым выглядзе, у якіх у нас тут прадстаўлены рарытэты нашых музеяў, мы сустракаемся тут упершыню, — сказала дырэктар веткаўскага музея Галіна Нячаева» <...> «Мы вельмі ўдзячныя гомельскаму і веткаўскаму музеям, якія далі нам гэтыя шэдэўры, — сказала загадчыца аддзела НММ Алена Карпенка. — Мінчане ўпершыню могуць убачыць выданне Пятра Мсціслаўца 1570-х гадоў, кнігу Івана Фёдарава, самая ранняя старадрукаваная кніга на гэтай выставе датуецца 1569 годам. Тут выстаўлены работы і майстроў Львова, Кіева-Пячэрскай лаўры. <...>»“ — паведамняе „Наша Ніва“ са спасылкаю на БелаПАН.
Аказваецца, цыбулізацыя -- "до самых до окраин" :)
___________________
Для "Реставраторов" и ихних Сторонников
- Jan. 23rd, 2012 at 7:06 PM
На этот счет я предлагаю им решить "головоломку":
P.S. Картинку можно увеличить
 |
Цяпер у Лёндане, у найважнейшым музэі гісторыі мастаціва, адбываецца выстава памяці культуры пост-мадэрнізму, а пэрыяд існаваньня гэткай зьявы адносяць да 1970-1990 гг.
Пост-мадэрнізм часам параўноўваюць са звышновай зоркай: якая выбухае ўспышкай, ды спальвае ўсё навокал, але потым вялізнае воблака дыму, газаў,
Ну, значыцца, —
R.I.P.
H.J.S.
Пост-мадэрнізм
1970-1990
„QVI DESTRVIT, IPSE QVOQVE DECONSTRVETVR“
Увага, не выкопваць: атрута!
:)
H.J.S.
Пост-мадэрнізм
1970-1990
„QVI DESTRVIT, IPSE QVOQVE DECONSTRVETVR“
Увага, не выкопваць: атрута!
:)
— Ну назови хоть что-то одно, какую пользу вам дала „самостийность“!
— А вот например, — кажу ў адказ, — белорусов в ваш Туруханский край, Пермь, на Колыму или в Коми теперь больше не отправляют. Так теперь, если что, белорус будет срок отбывать максимум в соседней области, почти дома! А Вы?
Расіянка задумалася... Пра выгоды „великой страны“, напэўна...
Замест Савецкага Саюзу створана СНД — дык жа й сам Гарбачоў быў ня супраць карэкцыі назвы для „обновлённого“ СССР. Пасьля падпісаньня нібыта нічога й не зьмянілася: як раней, так і пасьля, Гарбачоў ды саюзны ўрад заставаліся на сваім месцы і г.д.
Vaš Suziralnik сьпярша падазраваў, што сапраўдны сэнс Белавескіх дамоваў быў не ў скасаваньні СССР — а ў стварэньні надрэспубліканскіх структураў СНД, каб гэтак перашкодзіць былым савецкім рэспублікам пайсьці, на ўзор Эстоніі, Латвіі, Літвы, Грузіі шляхам поўнай незалежнасьці ад якога-колечы Саюзнага цэнтру на пост-савецкай прасторы. У сэнсе, каб не паразьбегліся яны надта далёка, перш, чым Гарбачоў зможа іх зноў завабіць ці пашыхтаваць у нейкі „обновлённый Союз“ (аб чым ён тады шмат казаў). У такім сьвятле, Vaš Suziralnik тады памылкова ўспрыняў, або прынамсі падазраваў, Белавескія пагадненьні як частку валтузьні ў гэткім ключы.
Аднак, калі 25 сьнежня тэлебачаньне паведаміла пра рэзыгнацыю Гарбачова, фактычнае скасаваньне пасады прэзыдэнта (і ўсіх ворганаў улады) СССР — от гэта зрабіла сваё ўражаньне. Надыйшло нарэшце ўсьведамленьне, што падзея сапраўды адбылася: СССР сапраўды сканаў і паўстаць больш ня можа. Памятаю, як увечары глядзеў у навінах гэтыя кадры: калі, ўпершыню пасьля 1917... і ўсяго-ўсяго-ўсяго... над Крамлём быў апушчаны чырвоны сьцяг. Замест яго ўзьняўся трыкалёр не-савецкае Расеі. Адбылося тое каля 19.30 па маскоўскім часе. Зьмена сымбаляў — здавалася-бы, рэч вонкавая, але... дазваляе нарэшце паверыць. Што гістарычная параза імпэрыі савецкага камунізму — fait accompli. Калі 8 сьнежня СССР сканаў, то 25 сьнежня адбылося яго пахаваньне. Неўзабаве надыходзіў вельмі асаблівы Новы Год, першы ў сваёй незалежнай дзяржаве, які абяцаў шмат новага і цікавага.
Иногда «пад шыльдай» реставрации в Беларуси занимаются новостроями, сказал глава государства. Это неприемлимо, подчеркнул он, особенно сейчас, когда средства надо аккумулировать на производстве, «чтобы эти времена пережить»...“, — Лу зьвярнуў пільнае
P.S.: Папярэдняе выказваньне Лу пра „поместья и замки шляхты“ было ў жніўні. Зрэшты, „канчатковые вырашэньне“ праблемы іх у Беларусі ўжо блізкае, як ніколі.
Адказ: „Белорусы. Инструкция по безотказной эксплуатации. С особым цинизмом“.
„Драники готовили, и сейчас кое-кто готовит это, как собачий язык"?
Разгадка тут :)
 |
Вось... А баршча-то я і не люблю... : (
P.S.: Знаёмыя толкіеністы ў захапленьні: кажуць, нарэшце пашчасьціла пачуць сапраўдную кабету-троля! :)
 |
...Распавядаюць, што ў 1995 (96?) годзе Лу пабываў упершыню ў Амэрыцы (з нагоды сэсіі ААН) ды там пабачыў у габінэтах розных урадоўцаў патрэты Клінтана. Гэта падштурхнула яго да цудоўнай думкі: даць каманду паразьвесіць, маўляў „на ўзор“ ЗША, „сусьветнай практыкі“, свае патрэты ў габінэтах тутэйшых дзяржустановаў. Дзе раней красаваўся Ленін.
Пачаткова плянавалася, што афіцыйны партрэт будзе аднаго ўзору. Дык запрасілі фатографа, неўзабаве прынесьці некалькі варыянтаў на ўзгадненьне: каб Сам выбяраў, якім сабе найбольш падабаецца. На некаторых ён жэстачайшчы — на іншых больш лагодны, на пэўных глядзіць воўкам — на іншых усьмяхаецца і гд. Аднак, як распавядаюць, ён паглядзеў — ды загадаў друкаваць усе 6 ці 8 варыянтаў! Ну бо ён сабе падабаецца ўсялякі без выключэньня, ніводнага зь Cябе адкінуць ня здольны :) Гэтак у кнігарнях зьявіўся выбар партрэтаў.
Першапачаткова той выбар займаў сталы ці стэнды ў гандлёвай залі кнігарняў. Аднак, калі ў 1997 давялося зайсьці ў кнігарню ў цэнтры Менску па тыя патрэты, якія плянавалася купіць дзеля спаленьня неўзабаве на дэманстрацыях — у гандлёвай залі іх раптам не аказалася. „А почему это в вашем магазине нет в продаже портретов Президента?!“ — было зьвернута жэстачайшчым тонам пытаньне да прадавачкі. „Что Вы, есть! есть, у нас большой выбор!“ — заклапочана адказвала яна, — „Идёмте со мной, они у нас выставлены за стеклом в помещении бухгалтерии!“ Працэс выбару курыравала асабіста заведуючая, потым суправаджала да касы ў абыход чаргі; абраўшы пару-тройку, на касе я запытаўся, а чаму-ж то іх цяпер трымаюць не ў гандлёвай залі, а нібы хаваюць, пад шклом ды за жалезнымі дзьвярыма памяшканьня бухгальтэрыі? — „Нам так пришлось сделать, чтоб больше не допускать случаев вандализма со стороны покупателей!“ — быў адказ.
На гэтым гісторыя аднак не сканчаецца. У самы адказны момант, калі мелася быць іх публічнае спаленьне, перад грамадой і прэсай — раптам аказалася, што патртэты тыя... практычна не гараць, нават з бэнзінам! Вытворцы, а хутчэй замоўшчыкі, відаць таксама прадбачылі, на што тыя партрэты будуць у нас скарыстаныя — ды вырабілі іх зь нейкага негаручага плястыковага матэрыялу. Дык тым, хто спрабаваў спаліць, у выніку давялося іх проста парваць на шматкі, от такая была нязручная неспадзяванка :)
 |
 |
 |
— Калі я скасую кару сьмерці, то ці змагу я ў Беларусі колькі жыць — столькі валадарыць?
— Калі не скасуеш — зможаш столькі жыць, колькі валадарыць, — адказала Пітыя :)
„Хрысьціянства пакінула вызначэньне сьмяротнай кары сьвецкай уладзе.
Фармальна так было заўсёды, нават за часы ўсямоцнасьці Папы і духоўнай улады Ватыкана. Сьмяротнага прысуду інквізытары не прысуджалі (і не маглі прысуджаць, хрысьціянства тое забараняе). Вінаватага, калі той не каяўся і не прызнаваў сваёй віны, адлучалі ад Касьцёла, прызнавалі адступнікам (ерэтыком) і перадавалі сьвецкай ўладзе, каб яна пакарала яго, як палічаць адпаведным.“ <...> „Слухаючы разважаньні беларусаў, якія не адарваліся ад роднай культуры і народнага вопыту, адчуваецца, што людзі добра думаюць (хоць шкодная прапаганда і ўплывае), маюць здаровы сэнс і ведаюць, што трэба рабіць з судовай сыстэмай, з сьмяротным пакараньнем і пажыцьцёвым зьняволеньнем забойцаў. 400 гадоў жыцьця па Статуце Вялікага Княства Літоўскага адбіваецца нават ў генах (Заходняя Эўропа тут не аўтарытэт)“.
Фармальна так было заўсёды, нават за часы ўсямоцнасьці Папы і духоўнай улады Ватыкана. Сьмяротнага прысуду інквізытары не прысуджалі (і не маглі прысуджаць, хрысьціянства тое забараняе). Вінаватага, калі той не каяўся і не прызнаваў сваёй віны, адлучалі ад Касьцёла, прызнавалі адступнікам (ерэтыком) і перадавалі сьвецкай ўладзе, каб яна пакарала яго, як палічаць адпаведным.“ <...> „Слухаючы разважаньні беларусаў, якія не адарваліся ад роднай культуры і народнага вопыту, адчуваецца, што людзі добра думаюць (хоць шкодная прапаганда і ўплывае), маюць здаровы сэнс і ведаюць, што трэба рабіць з судовай сыстэмай, з сьмяротным пакараньнем і пажыцьцёвым зьняволеньнем забойцаў. 400 гадоў жыцьця па Статуце Вялікага Княства Літоўскага адбіваецца нават ў генах (Заходняя Эўропа тут не аўтарытэт)“.
А Vaš Suziralnik мяркуе, што прыхільнасьць ідэі вольнае, а тым больш дэмакратычнае, Беларусі зусім не абавязвае да цемрашальскага барбарынства, ані да кансэрвацыі(!) любых рэшткаў цемрашальства і перажыткаў барбарынства, якія можна дзесь адшукаць сярод насельніцтва — і няважна, як працягла ў барбарынстве і цемры жылі чыесьці продкі.
Вунь каменны век цягнуўся дзясяткі тысячагодзьдзяў і паводле З.П. павінны-бы, маўляў, „адбівацца ў генах“ шмат мацней за любы са Статутаў: дык тады мабыць ня мусіць быць нам нічога лепшага, як вярнуцца проста ў каменны век? Вунь напрацягу сотняў тысячагодзьдзяў, і да адносна нядаўна, чалавечая працягласьць жыцьця была "натуральная" — каля 35 гадоў: можа зараз адмовімся ад мэдыцыны і вернемся да „сваёй прыроды“? —
А прычына, чаму чалавецтва ўвогуле разьвіталася з каменным векам, як і пазбаўляецца далей рознага барбарынства, вельмі простая: бо, назапасіўшы веды пра свой гістарычны досьвед (ня блытаць з тым т.зв. „народным вопытам“ З.П., што „свету не бачыць далей азяроду“(Сыс)) — пачало ўрэшце тым досьведам і карыстацца, каб ствараць для сябе чагосьці лепшае. (Карыстацца сваім гістарычным досьведам у Беларусі, ага...)
Ды па-другое, нават і безь ніякага асэнсаваньня, абставіны жыцьця чалавека радыкальна зьмяніліся: бо рэальна, у высока-тэхналягічных супольнасьцях фармуюцца ўжо зусім не такія (!) чалавечыя асобы, як фармаваліся ў ранейшыя часы — і толькі заканамерна, што ім проста не адпавядаюць тыя парадкі, што ствараліся калісьці пры ці то каменным веку, ці то фэадальна-аграрным. Працэс трансфармацыі працяглы, але агульны напрамак яго адназначны. —
Дык што можна цяпер адказаць Пазьняку?.. Хіба толькі зазначыць, што для палітыка ёсьць пэўны, найбольш надзейны спосаб стацца асуджаным гісторыяй і (што ці не важней) неадэкватным у разьвіцьці сучаснасьці: гэта стаць на шляху яе, гісторыі, няспыннай хады.
Вось нп. Каталіцкі Касьцёл, з вышыні свайго гістарычнага досьведу з часоў антычнасьці, гэта відавочна добра ўсьведамляе. Чамусьці :) ўжо адмовіўся ад інквізыцыі ды ад расправаў чужымі рукамі (паводле цытаты Пазьняка), хоць нібы мусіла яму „адбівацца ў генах“ :) Tempora mutantur, nos [homines] et mutamur in illis (Овідыюш, што праўда, быў паганцам). — А Пазьняк не пажадаў зразумець.
P.S.: „Нават за часы ўсямоцнасьці Папы і духоўнай улады Ватыкана“: прашу не лічыць занудам, але Città del Vaticano была створана на частцы Ватыканскага пагорка ў Рыме толькі ў 1929 годзе, Лятэранскай дамовай Сьвятога Пасаду з Муссаліні :)
P.S.-2: Ва ўласнай Папскай Дзяржаве (анэксавана Італіяй ў 1870 г.), кіраванай сьвятарамі і біскупамі з Папам-манархам начале, кара сьмерці шырока ўжывалася, толькі Пазьняку аб тым невядома і лепш яму не кажэце :)
P.S.-3: Пазьняк піша, „У вольнай дэмакратычнай (нелібэральнай) Беларусі (дзе ва ўладзе будуць разумныя людзі) сьмяротнае пакараньне застанецца (павінна застацца!) як выключная мера для выключнага злачынства, спраўца якога ёсьць пастаянна небясьпечным для грамадзтва.“ — крытэр „сталай небясьпечнасьці“ выглядае на першы погляд разумна, аднак насамрэч непрыймальны і невыканальны. Бо 1) ізаляваны ад грамадзтва вязень пад належнай вартай небясьпекі грамадзтву ipso facto ўжо не становіць, сталай або нясталай, у гэтым сэнс зьняволеньня і варты. 2) У нармальным прытомным здаровым чалавеку няма насамрэч нічога аж настолькі „нязьменнага“ ў думках. 3) Тымчасам, на гэткай падставе была-бы абгрунтаванай фізычная ліквідацыя перш многіх псіхічна-хворых асобаў, як практыкавалася ў нацысцкім Райху. Ад тых „традыцыйных“ каштоўнасьцяў 1930-х Эўропа сапраўды даўно адмовілася. —
Толькі-ж той факт, што не дымяць болей коміны Асьвенцыма — недарэчна прадстаўляць як нібыта згашэньне сьвячы эўрапэйскае цывілізацыі.
 |
Маўляў, «Для нас слуцкія паясы — гэта нацыянальны гонар, наш брэнд», кажа дырэктар Нацыянальнага Мастацкага Музэю, Уладзімір Пракапцоў. А Vaš Suziralnik быў, штосьці год таму, на той менавіта выставе слуцкіх паясоў з Расеі ў НММ, і застаўся даволі разчараваным. Уся выстава, як аказалася, складалася з пары стэндаў дзесьці збоку залі. Можна запярэчыць, што паясоў тых, увогуле, няшмат нават у Расеі. Аднак такі аргумант зусім не апраўдвае, калі прэзэнтаваныя яны, у тых стэдах, былі вельмі невыгодна, шчыльна. Як прыгадваю, ці нават па некалькі „ярусаў“ у адным стэндзе. Замест прэзэнтацыі як найвялікшых каштоўнасьцяў, нацыянальнага брэнду і г.д. Карацей, рэкляма на фасадзе займала ці ня болей месца, чым тая выстава.
Аднак на гэтым крытыка не сканчаецца. Прыкладна тады-ж Vaš Suziralnik адведваў і Музэй Гісторыі на суседняй вуліцы. Аказалася, што, адначасова, у рамках іншых выставаў там экспанавалася немалая колькасьць аналягічных (кунтушовых) паясоў, толькі вытворчасьці іншых мануфактураў. Ну бо слуцкія паясы насамрэч ня былі чымсьці выключным у РП.Аб.Нар., а акрамя Слуцку — кунтушовыя паясы вырабляла ў ВКЛ аналягічная мануфактура ў Горадні (крыху таньнейшыя, менш залатой і срэбнай ніткі), ды ў Кароне Польскай — нп. у Ліпкаве і Кабыльцы (мазавецкае вай.). Дык што-ж, можна запытаць, перашкаджала Мінкультуры „санкцыянаваць“ у Менску ў такім разе адну буйную паважную выставу кунтушовых паясоў 2-х музэяў, што на суседніх вуліцах, каб на цэлую асобную залю і г.д.: якая адразу атрымалася-бы дастаткова вялікай, каб стацца-бы падзеяй нават у рэгіянальным-міжнародным маштабе? Аднак не: розныя музэі, відаць, жывуць сваім асобным жыцьцём
Profile
- suziralnik
- suziralnik
Syndicate
